5886Olie en politiek

Obama kan zijn morele principes niet in praktijk brengen

Wolfgang Weirauch: In de periode voor deze olieramp heeft Obama helaas de politiek van zijn voorganger voortgezet en de diep-zeeboringen uitdrukkelijk toegestaan: ‘Dril, dril, dril’. Toen kwam de olieramp en dat leidde binnen zijn regering tot een koerswijziging. Vervolgens werd, aanvankelijk voor zes maanden, een moratorium op diepzeeboringen afgekondigd. Na een klacht van 32 oliemaatschap­pijen werd dit verbod door een rechtbank in New Orleans weer opgeheven. Hoewel de federale regering tegen deze uitspraak in beroep wil gaan, is het duidelijk dat de overheersende gedachte in de VS naar voortzetting van diepzeeboringen neigt. Wat moeten we van deze gedachten, het moratorium en die opheffing van dat moratorium denken?

Etschewit, de natte: Dit bevestigt mijn eerdere uitspraken dat het bij aardolie en aardolieboringen niet om technische haalbaarheid maar om geloofsvragen gaat. Het gaat hier niet om een kunnen maar om macht en geloof. Aardolie is een dermate overgewaardeerde energie­bron dat het hier alleen nog maar om macht gaat. Wie veel olie heeft of over olievelden beschikt, bezit in deze wereld de macht. Daar­voor buigt jullie gehele politieke systeem; zeker in de VS, de grootste macht van dit moment. Een Amerikaanse president kan niet op tegen de macht van de olieconcerns. Hij kan het weliswaar stapje voor stapje proberen maar hij zal het op den duur toch niet volhouden. Het Amerikaanse politieke systeem berust daarvoor te sterk op lob­byisme. In Midden-Europa is dit nauwelijks anders. Politiek bedrijven zonder het huidige lobbyen is nauwelijks mogelijk.

Als jullie dat begrijpen, dan kunnen jullie ook de structuren van deze olieramp doorzien. De opheffing van het moratorium door de rechtbank is een mooi voorbeeld van hoe een politiek, die met mooie woorden begon, en die mooie woorden zelfs eerlijk meende, er door andere machten tenslotte toch via de achterdeur werd uitgewerkt.

Wanneer men het besluit van de rechtbank uit New Orleans na­der bekijkt en daar het gedachtegoed van de sociale driegeleding bij betrekt, dan is hier iets volledig ontspoord. Hoe zit dat nou met zo’n rechtbank? Het gaat hier helemaal niet om de beslissing van die paar rechters, maar om de al bestaande wetgeving. Als de wetten zo zijn dat een rechtbank deze beslissing moet nemen, dan is er geen draagvlak voor een onafhankelijke politiek, voor onafhankelijke rechtspraak, voor een politiek die het leven behoedt.

Uit onze nieuwe uitgaven in 2014 een fragment uit:
Achtergronden van de olieramp – gesprekken met natuurwezens